تبلیغات
نمونه سوال - قرآن وگردشگری

نمونه سوال
 
قرآن وگردشگری
 انسان، دوستدار طبیعت
انسان به طور طبیعی از گردشگری و جهانگردی لذت می برد و آن را می پسندد و خوش می دارد. در گذشته انسان ها به طور طبیعی در طبیعت و زمین به گردش می پرداختند. زمین برای آنان به عنوان ارزش مالی معنا و مفهوم نداشت. همه زمین برای آنها به عنوان مسكن به شمار می آمد و به خاك به معنای امروزی آن وابستگی نداشتند. از این رو به سادگی از نقطه ای به نقطه ای دیگر كوچ می كردند. به خاطر شرایط آب و هوایی، ییلاق و قشلاق كردن، امری طبیعی به شمار می آمد و دست كم در دو فصل، از منطقه ای به منطقه ای دیگر كوچ می كردند و در مسیری بس طولانی به سیر و سیاحت می پرداختند و از مواهب طبیعی برخوردار می شدند.
زمانی رسید كه انسان ناچار به ماندن شد و زمین به عنوان كالا ارزش مالی یافت و خرید و فروش شد. گرایش به ده نشینی و شهرنشینی برای كسب منافع عالی تر در او تقویت شد. به دنبال شهرنشینی و یك جانشینی، از گردش و سیر و سیاحت باز ماند. با این همه در نخستین فرصت ها به دشت و صحرا می رفت تا از تنوع، بهره مند گردد. شاید گردش روز سیزده جشن نوروزی، از زمانی آغاز شد كه آدمی یك جا نشین شد و از طبیعت و گردش باز ماند. او برای رهایی از یكنواختی، مساله گردش و رفتن به دشت و صحرا را برگزید و از شهر و روستا به كوه و كمر پناه برد تا دست كم روزی را با طبیعت و در سیر و سیاحت به سر برد.
هر چه باشد مساله گردش گری امری است كه انسان هنوز بنابه طبیعت ذاتی خویش آن را دوست می دارد و بدان سو متمایل است.
اهمیت و جایگاه گردش گری در قرآن
قرآن از جهاتی چند به مساله گردش گری توجه می دهد. در نگرش آن گردش و سیاحت به عنوان امری پسندیده و یكی از نعمت های بزرگ به شمار می آید كه انسان می بایست سپاس گزار آن باشد. قرآن در وصف قوم سبا زمانی كه سخن از رفاه و آبادانی و شهرنشینی آنان به میان می آورد و از نعمت های زیادی كه به ایشان عنایت كرده، سخن می راند، به مساله ای به نام كوچ های ایشان و امكان سیر و سفر در مسیری زیبا و با امكانات اشاره می كند و مردم را به این نعمت متذكر می شود. در بخش دیگر از همین گزارش از وضعیت قوم سبا، بیان می دارد كه آنان به جهت ناسپاسی از سیر و سیاحتی آسان همراه با امنیت و آرامش، محروم شدند و میان سفرها و سیاحت های ایشان فاصله ای بس طولانی افتاد و آن آسایش و آرامش و امنیت راه ها و سفرها از آنان سلب گردید. (سبا آیه 15 تا 21)
در این دسته ازآیات سخن از این مساله گفته شده كه امنیت راه ها و سیر و سفرها تا چه اندازه، نعمت بزرگ به شمار می آید. اگر راه در امنیت نباشد و امكانات مناسبی برای سیر و سیاحت وجود نداشته باشد و میان زمان و مكان سفرها و سیرها فاصله طولانی ایجاد شود تا چه اندازه انسان در رنج و عذاب قرار می گیرد.
امنیت راه و كوتاهی سیر و سفر و فراوانی امكانات در مسیر، برای مسافران و گردش گران و تاجران و در یك كلمه برای همه انسان ها نعمتی است كه نمی توان آن را نادیده گرفت و كوچك شمرد. بنابراین در نگرش قرآن مساله سیر و سیاحت، امری بسیار مهم شمرده شده و برای آن جایگاهی بس رفیع درنظر گرفته شده است. به گونه ای كه قوم سبا را به داشتن این نعمت دعوت به سپاس گزاری می كند و در هنگامه خشم و غضب، آنان را به جهت كوتاهی و از دست دادن آن، سرزنش و نكوهش می كند. پس می توان به این نتیجه رسید كه امر گردش گری و سیاحت آسان و همراه با آرامش و امكانات برای انسان تا چه اندازه مهم و اساسی است كه خداوند گرفتن آن را عذابی سخت برای قومی ناسپاس برمی شمارد.
قرآن در سوره ایلاف نیز به قوم قریش یادآور می شود كه چنین امكانات گردش گری و سیاحتی را برای ایشان دست كم در دو فصل بهار و زمستان فراهم كرده است تا در زمستان به سوی یمن گرمسیری سیر كنند و از منافع این سیر بهره مند گردند و در تابستان به سیر شامی بروند و از طراوت بهاری منطقه مدیترانه و شامات استفاده كنند و از تجارت و بازرگانی آن سود فراوان برگیرند.
این همه نشان گر این است كه در نگرش قرآن گردشگری نه تنها امری طبیعی، بلكه نعمت بزرگی است كه فقدان آن عذابی سخت و دردناك به شمار می رود.
هم چنین در ارزش و فضیلت مسافرت، از حضرت رسول اكرم- صلی الله علیه و آله- نقل شده است كه فرمود: «سافروا تصیحوا و جاهدوا تعنموا» مسافرت كنید تا سالم باشید و در راه خدا جهاد كنید تا بهره مند و صاحب غنیمت گردید. (حدیث 14980 وسائل الشیعه)
قرآن و اهداف گردشگری
قرآن برای گردشگری و سیر و سیاحت، اهداف و منافعی بیان كرده كه یكی از آن ها برخورداری تجاری و بازرگانی از سیر و سیاحت و گردش سرمایه و اقتصاد پویا و زنده است.
در گزارش قرآن كه درباره قریش و سبا آمده به این هدف مهم، اشاره شده است. وقتی انسان به سیر و سیاحت در منطقه و یا مناطقی می پردازد با خود كالا و اشیایی را منتقل می كند كه در مناطق دیگر یافت نمی شود و یا نادر است. داد و ستد و مبادلات تجاری امری است كه در گردش گری صورت می گیرد و انسان های مناطق مختلف از داشته های دیگر مناطق بهره مند می شوند و فرد گردش گر نیز از سود و منافع آن بهره می برد.
منفعت هدف دیگر گردشگری، انتقال فرهنگی و علم و تمدن است. هر كسی با گردش گری موجب می شود تبادلات فرهنگی خواسته و یا ناخواسته ای به انجام برد. در گردش گری است كه انسان با اقوام و تنوع های فرهنگی و زبانی و تمدنی دیگران آشنا می شود و زبان و فرهنگ و تمدن و علوم خود را به دیگران منتقل می سازد و یا از آن ها بهره مند می گردد و به قوم و منطقه خود انتقال می دهد.
در قرآن به این مسأله توجه شده كه زبان و درك آن از سوی اقوام دیگر، از آثار تمدنی پیشرفته و نشانه ای روشن از مدنیت انسان است. در آیاتی كه درباره قوم یاجوج و مأجوج آمده این نكته در آن به روشنی تأكید شده كه ذوالقرنین به جایی رسید كه مردمانی در آن جا می زیستند كه با تعبیر «لایكادون یفقهون قولا» توصیف شده اند. به این معنا كه آنان مردمی بودند كه سخنی را فهم نمی كردند. این آیه 93 سوره كهف معلوم می كند كه ارتباطات فرهنگی و شناخت زبان های زنده دنیا، زیربنای آغازین تمدن هاست كه این قوم از آن بهره ای نداشته اند. بنابراین می توان گفت كه گردشگری می تواند در ایجاد زمینه های تمدنی اقوام مختلف مؤثر و سازنده باشد. به این معنا كه این گونه ارتباطات موجب می شود تا با زبان های اقوام دیگر آشنا شوند و از حالت بدوی و ابتدایی بیرون رفته و در جرگه متمدنان وارد شوند.
این گونه است كه گردش گری به عاملی برای ارتقای فرهنگی و تمدنی و انتقال داده ها و تبادل امكانات و استعدادها و توانمندها تبدیل می شود.




نوشته شده در تاریخ دوشنبه 25 بهمن 1389 توسط علی یزدان پرست
تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک
قالب وبلاگ