تبلیغات
نمونه سوال - دوستان ژاپنی شما در کلاس درس چه می‌آموزند

نمونه سوال
 

 هر فرد در هرجا و هر زمان، باید بیاموزد

ژاپن کشوری آتشفشانی و زلزله‌خیز است که دارای 4 جزیزه بزرگ و 3900 جزیره كوچك می‌باشد، مساحت این کشور  378 هزار كیلومترمربع - كمتر از یك چهارم ایران - و جمعیت آن 125 میلیون نفر - یعنی 2 برابر ایران است. بیش از 67 درصد این كشور را كوه و جنگل و 15 درصد آن را زمین‌های كشاورزی تشکیل داده است،این کشور فاقد هرگونه منابع طبیعی مثل نفت و گاز است، ولی درآمد سرانه مردم آن 38 هزار دلار، یعنی 15 برابر ایران است كه این نشانگر آنست كه سطح رفاه در این كشور آسیایی از آمریكا و بسیاری از كشورهای اروپایی بالاتر است. عمر متوسط مردان ژاپنی 78 و عمر متوسط زنان این كشور 85 سال است که 15 سال بیشتر از ایران می‌باشد، دین و آیین مردم ژاپن شینتو و بودایی است. مهمترین ویژگی مردم ژاپن سخت كوشی، قناعت، نظم و روحیهِ همكاری و مشاركت آنهاست و در نتیجه توجه به نیروی انسانی و مدیریت آن، راز توسعه ی ژاپن بوده است و آن را به عنوان یكی از امپراطوران تكنولوژی، صنعت و اقتصاد به جهان معرفی نماید .

در مطالعات « تیمز »كه درباره‌ی پیشرفت تحصیلی بیش از 40 كشور جهان در درس‌های ریاضی و علوم تجربی صورت گرفته است، ژاپن در این 2 درس و در تمام مقاطع سنی بین 3 كشور اول بوده و ایران به همراه كلمبیا و آفریقای جنوبی در انتهای جدول قرار دارد.همچنین استادان دانشگاه هاروارد در تحقیقات خود به این نتیجه رسیدند که دانش‌آموزان ژاپنی كه دوره ابتدایی را در كشور آمریكا گذرانده‌اند، هنگام بازگشت به كشورشان، از همسالان خود در درس‌های ریاضی و علوم عقب‌ترند .

تاریخ مدارس ژاپن

تاریخ آموزش و پرورش ژاپن را می‌شود به دو دوره‌ی قبل و بعد از « انقلاب میجی» تقسیم كرد. تا قبل از این انقلاب 2 نوع مدرسه در ژاپن بود. «مدارس هانكو» ویژه‌ی سامورایی‌ها و «مدارس تراكویا» مخصوص آدم‌های عادی . در سال 1871 یعنی 3 سال بعد از انقلاب میجی، آموزش و پرورش ژاپن تاسیس شد . در سال 1872 تقریباً 28% از افراد لازم‌التعلیم به مدرسه‌ی ابتدایی می‌رفتند و یكصد هزار نفر در دبیرستان ثبت‌نام كردند . در سال 1920 این میزان به یك میلیون و دویست هزار نفر افزایش پیدا كرد. در سال 1948 آموزش نابینایان اجباری شد . در سال 1986 بیش از 90 درصد كودكان ژاپنی به پیش‌دبستانی رفتند و 94 % دانش آموزان به مرحله‌ی دوم دبیرستان راه یافتند .

استانداردهای مدارس ژاپن

مساحت هر كلاس عادی 74 متر است و مساحت هر مدرسه‌ی 6 كلاسه، 10 هزار متر مربع و مساحت هر مدرسه‌ی 12 كلاسه، 16 هزار متر مربع است . هر مدرسه‌ی ابتدایی دارای اتاق تكثیر، اتاق بهداشت، اتاق موسیقی، سالن غذاخوری ،سالن ورزش و استخر سرپوشیده و زمین چمن است. در سال 1986 بیش از 95% مدارس، دارای سالن ورزش و حدود 81 % مدارس ابتدایی و 70 % مدارس متوسطه، دارای استخر سرپوشیده بوده است. مدارس ژاپن دارای امكانات كافی در بخش سمعی، بصری است .در سال 1989 (1368 شمسی ) حدود 99 % مدارس دارای تلویزیون اورهد و ویدئو بوده است . در سال 1998 به طور متوسط، هر مدرسه‌ی ابتدایی 10 رایانه داشت که این تعداد برای مدارس متوسطه بیشتر است .

مقطع پیش دبستانی

مقطع آموزش پیش‌دبستانی در ژاپن، شامل رده‌های سنی ۳ تا ۶ سال است. این مقطع آموزشی غیراجباری و غیررسمی بوده و با دریافت شهریه از والدین کودکان ارائه می‌شود. هدف اصلی مراکز آموزش پیش دبستانی، پرورش ذهنی و جسمی کودکان، در یک محیط مناسب آموزشی است. برنامه‌های آموزشی این مقطع نیز از ۳۹هفته آموزشی در سال و ۴ ساعت کلاس روزانه تجاوز نمی‌کند.

آموزش ابتدایی

مدت زمان مقطع آموزش ابتدایی در ژاپن حداکثر۶ سال است و بین رده‌های سنی ۶ تا ۱۲ سال به طول می‌انجامد. این مقطع آموزشی اجباری و رسمی بوده و با دریافت شهریه از والدین کودکان ارائه می‌گردد. مدت زمان کلاس درس ۴۵ دقیقه است. هدف اصلی مراکز آموزش ابتدایی، ارائه آموزش عمومی مناسب با مراحل رشد جسمی و ذهنی کودکان است. برنامه‌های آموزش ابتدایی تا قبل از سال ۱۹۹۲ بر اساس ۶ روز در هفته بود، اما از آن سال به بعد به تدریج به ۵ روز در هفته کاهش یافته است.

ارتقاء به کلاس‌های بالاتر در دوره‌ی ابتدایی به صورت اتوماتیک است. نسبت دانش آموزان به معلمین در دوره‌ی ابتدایی ۴/۱۹ بوده و به پایه‌های تحصیلی تفکیک نمی‌گردد. میانگین تعداد دانش آموزان در هر کلاس ۴/۲۸ نفر است. طبق آمار سال ۱۹۹۹ صد درصد جمعیت سنی ۶ تا ۱۲ سال این مقطع را طی می‌کردند .

برنامه‌های آموزشی 

برنامه‌های آموزش ابتدایی به دروس عادی (عمومی)، آموزش اخلاق، و فعالیت‌های ویژه تقسیم می‌شود.

از جمله‌ دیگر برنامه‌های آموزشی می‌توان از زبان ژاپنی، تعلیمات اجتماعی، ریاضیات، علوم، آموزش زندگی و محیط زیست، موسیقی، هنر و کاردستی، خانه‌سازی، و بدنسازی نام برد. برنامه آموزش مدارس ابتدایی، زمان کافی برای موسیقی، هنر و تفریحات جسمانی فراهم می‌آورد. فعالیت‌هایی ویژه نقش مهمی در برنامه کلی آموزش بازی می‌کند و شامل فعالیت‌هایی چون کلوپ‌ها و جشنواره‌ها در سطح مدرسه، یا رقابت‌ها، مشارکت‌های دانش آموزی، و دیگر فعالیت‌های اجرایی توسط دانش‌آموزان است.

معلمان میزان قابل توجهی از وقت خود را صرف سازماندهی و حضور در فعالیت‌هایی چون سفرهای کلاس، جشنواره‌های سالانه ورزشی و فرهنگی، و مراسم ورودی و فارغ‌التحصیلی می‌نمایند. سال رسمی تحصیلی برای دانش آموزان ابتدایی ۳۵ هفته به طول می‌انجامد. هر کلاس ۴۵ دقیقه طول می‌کشد و بعد از بیشتر موضوعات درسی، ۱۰دقیقه زنگ تفریح وجود دارد. تعداد زنگ‌های کلاس درس در هر سال با بالارفتن سطح کلاس افزایش می‌یابد. روز عادی مدرسه از حدود ساعت ۸:۳۰ آغاز می‌شود و کلاس‌ها حدود ۱۵:۵۰ پایان می‌یابند. نشست‌های خودمانی در شروع و خاتمه هر روز برگزار می‌شوند و بیش از ۲ ساعت در هر روز، صرف زنگ تفریح، غذا و نظافت کلاس‌های درس و راهرو‌ها می‌شود .

آموزش موسیقی به کودکان و اتاق سلامت

کودکان معلول هم می‌توانند در مدارس معمولی ثبت‌نام کنند که حضور روزانه آنها در مدرسه،شرط فارغ التحصیل شدنشان است. اگر والدین بخواهند که کودک معلولشان در کنار کودکان معمولی درس بخواند، بر اساس توان پذیرش مدرسه، کودک معلول به مدارس معمولی و یا ویژه سپرده می‌شود.

سایر دانش آموزان نیز اگر بطور مرتب در مدرسه حضور یابند، می‌توانند سال تحصیلی را پشت سر گذاشته و مردود شدن و تجدید شدن مفهومی ندارد.مگر اینکه دانش آموزی به دلیل بیماری یا ...نتواند ماه‌ها به مدرسه برود.

در کارنامه‌های تحصیلی نیز، تنها سطح تلاش دانش آموز ذکر می‌شود و نمره‌ای گنجانده نمی‌شود.اما دانش آموزان بعد از سپری کردن دوره راهنمایی، جهت ورود به دبیرستان باید تلاش فراوانی بکنند تا از پس امتحانات ورودی دبیرستان، برآیند. تحصیلات تا پایان دوره راهنمایی اجباری بوده و گذراندن دوره سه ساله دبیرستان اختیاری است.

در هرمدرسه و مرکز آموزشی، اطاقی تحت عنوان 保健室ーほけんしつ یا اتاق سلامتی وجود دارد . در این اتاق معلمی آشنا به امور پرستاری و بهداشت برای کنترل قد و وزن کودکان، ارایه آمار و جمع‌بندی گزارش رشد، کنترل وضعیت کودکانی که در طول روز احساس ضعف و بیماری کرده (و اگر لازم باشد به منزل برگردند) فعالیت می‌کند. اگر کودکی در حین بازی و ورزش صدمه ببیند به این اتاق مراجعه می‌کند.

دوره‌ی راهنمایی

دروسی که در مدارس ابتدایی و راهنمایی تدریس می‌شود، تقریباً عناوینی شبیه به کتاب‌های درسی ایران دارند، با این تفاوت که موسیقی هم از مقطع کودکستان در برنامه هفتگی گنجانده شده است. کسانی مثل ما که چنین برنامه‌هایی را در دوران آموزشی خود نداشته‌ایم، همیشه بهت زده‌ایم که این کودکان، حتی کودکان ۳ ساله چگونه یک ارکستر موسیقی را اجرا می‌کنند.

در مقطع راهنمایی دروس اختصاصی‌تر شده و درس‌های مانند زبان ژاپنی، ریاضیات، علوم، ورزش، موسیقی، هنر و کاردستی، زبان انگلیسی، اجتماعی، تعمیرات، هنر خانه‌داری آموزش داده می‌شود.

و هر کدام از این دروس توسط یک معلم تدریس می‌شود که از بین آنها یک نفر، مسئولیت کلاس را در ارتباط با مسایل دانش آموزان و بازدید از منزل آنها، بیماری دانش آموزان، غیبت‌های آنها و... بر عهده دارد.والدین هم مستقیماً با این معلم در ارتباط هستند.

آموزش متوسطه

آموزش متوسطه (ملی و خصوصی) شامل: ۳ سال دوره مقدماتی متوسطه، و ۳ سال آموزش تکمیلی متوسطه است. مقطع آموزش متوسطه خود از ۲ مقطع، تحت عناوین مقدماتی و تکمیلی متوسطه متشکل می‌شود.

مقطع آموزش مقدماتی متوسطه رده‌های سنی ۱۲ تا ۱۵ سال را در بر می‌گیرد. این مقطع آموزشی، اجباری و رسمی بوده و با دریافت شهریه از والدین دانش آموزان ارائه می‌شود. مدت زمان کلاس درس ۵۵ دقیقه است. هدف اصلی مراکز آموزش مقدماتی متوسطه، ارائه آموزش عمومی متناسب در سطح مقدماتی متوسطه متناسب با مراحل رشد جسمی و ذهنی دانش آموزان است.

مقطع تکمیلی متوسطه، مدت زمان ۳ سال بین رده‌های سنی ۱۸ ۱۵ سال به طول می‌انجامد. این مقطع آموزشی غیراجباری و رسمی بوده و با دریافت شهریه ارائه می‌گردد.

ورود به مدارس مقدماتی متوسطه دولتی با سهمیه هیأت مدیره آموزش محلی است، اما ورود به مدارس ملی و خصوصی با امتحان صورت می گیرد. تعدادی از مدارس خصوصی آموزش پیوسته ۶ ساله ارائه می‌دهند که دوره‌های مقدماتی و تکمیلی متوسطه را دربر می گیرد.

در ژاپن سه نوع دوره تکمیلی متوسطه وجود دارد که تمام وقت، پاره وقت و مکاتبه‌ای است. ورود به دوره تکمیلی متوسطه، توسط امتحان یا گزینش صورت می‌گیرد. در سال ۱۹۸۸ نوع جدیدی مدرسه به نام دبیرستان با سیستم واحدی افتتاح شد. دوره‌های دبیرستانی به دوره‌های عمومی، حرفه‌ای، و دوره‌های ترکیبی (غیرحضوری) مکاتبه‌ای، طبقه بندی می‌شوند. مجموع ثبت نام در دبیرستان‌ها، شامل سه دوره، و بالغ بر ۶۰۰/۲۵۸/۴ نفر درسال ۱۹۹۸ بوده است. دانش آموزان دوره عمومی حدود۶/۷۳ درصد و دانش آموزان دوره حرفه‌ای۴/۲۶ درصد را تشکیل می‌دهند .

سال اول دبیرستان، برای آموزش عمومی دانش‌آموزان در نظر گرفته می‌شود. در سال دوم، دروس به دوره‌های آماده‌سازی برای کالج‌ها و دوره‌های حرفه‌ای تقسیم می‌شوند. در سومین سال، دوره‌های آماده سازی کالج به علوم انسانی و اجتماعی، علوم و فنی تقسیم می‌شود. از اینرو حتی در دبیرستان‌های عمومی هم در زمان فارغ التحصیلی سه دوره وجود دارد.

دوره‌های حرفه‌ای، ساعات کمتری را برای موضوعات فرهنگی می‌گذراند، و طبیعتاً بر موضوعاتی تأکید دارند که به منظور حرفه‌های معینی جهت گیری شده‌اند.

دانش آموزان به هنگام ورود به مقطع تکمیلی متوسطه ۱۵ ساله هستند و تصمیم می‌گیرند که دوره عمومی یا حرفه‌ای و یا دوره مکاتبه‌ای (غیرحضوری) را بگذرانند و چون این مسئله‌ای نیست که معلمان مسئول یا مشاوران هم بتوانند تصمیم بگیرند، مسئله دشوارتر می‌شود. عواملی چون سوابق و شرایط مالی خانواده دانش آموزان، مدنظر قرار می‌گیرد.

در مقطع تکمیلی متوسطه، برنامه‌های درسی به۳نوع عمومی، تخصصی و تلفیقی تقسیم می‌شوند .

در دوره عمومی، دانش آموزان باید دروس بیشتری را در زمینه‌های فنی یا حرفه‌ای اخذ نمایند .

در دوره تلفیقی دانش آموزان می‌توانند دروس خود را به طور تؤامان هم در زمینه‌های علمی و هم در زمینه‌های فنی و حرفه‌ای بگذرانند.

قوانین و ویژگی‌های دیگر مدارس، در ژاپن

ساعات حضور در مدارس

ساعت حضور دانش آموزان در ژاپن از ساعت 8 صبح تا 4 عصر به صورت پیوسته (44 ساعت در هفته) است .دانش آموزان ابتدایی 22 ساعت و متوسطه 16 ساعت، در كلاس درس و بقیه آن را با برنامه‌هایی مانند فعالیت‌های گروهی، جشن‌ها و ناهار و استراحت سپری می‌شود . دانش‌آموزان مدارس ژاپن از همان كلاس اول ابتدایی در برنامه‌ای با عنوان "به سوی كار" به یادگیری و انجام حرفه‌هایی مانند زراعت و صنعت می‌پردازند.

ثبت‌نام در هر مهد کودکی دلخواه بوده، اما در شروع مقطع ابتدایی، هر کودک بر اساس محل زندگی، باید به دبستان تعیین شده مراجعه کند.کلاس و حتی شماره صندلی و جا کفشی کودک قبل از شروع سال تحصیلی مشخص می شود.کتاب و دفتر و لوازم کمک آموزشی هم روز اول سال در بسته‌بندی زیبا به کودکان تحویل داده می‌شود.(البته بابت آن مبلغی باید پرداخت شود.)

برای ورزش هم ۲-۳ ساعت در هفته، گنجانده می‌شود و دانش آموزان حتماً لباس ورزشی می‌پوشند.در طول ساعت ورزش، کودکان بازی‌های سنتی و گروهی را بهمراه معلمان انجام می‌دهند.طناب بازی و انجام آن به طرق گوناگون،دو امدادی، وسط بازی که با وسط بازی ما کاملاً متفاوت است و دیگر بازی‌های جمعی در ساعات ورزشی انجام می‌شود و خبری از بسکتبال،والیبال و ...نیست.گاهی نیز از والدین دعوت می‌شود که در ساعت ورزش با کودکان خود بازی کنند. از کلاس چهارم ابتدایی فعالیت‌های ورزشی اختصاصی شده و معلمین مربوطه کلاس هم باید تا پایان روز با دانش آموزان خود در مدرسه بمانند.

ساعات درسی دانش آموزان معمولاً از ۸:۳۰ صبح تا ۳:۰۰ بعد از ظهر طول می‌کشد.معمولاً ساعات درسی کلاس اولی‌ها کوتاه‌تر و بعد از ناهار و استراحت و نظافت کلاس توسط خود دانش آموزان، به پایان می‌رسد. ولی سال بالایی‌ها و دانش‌آموزان مدارس راهنمایی و دبیرستان لااقل تا ساعت ۴ بعد از ظهر و گاهی هم دیرتر در مدرسه هستند.تحصیلات قبل از دانشگاه در ژاپن بدون احتساب ۲ سال پیش دبستانی، ۱۲ سال (۶ سال ابتدایی،۳ سال متوسطه راهنمایی و ۳ سال دبیرستان) به طول می‌انجامد.

بررسی برخی علل موفقیت آموزش در مدارس ژاپن

استادان آموزش و پرورش در ژاپن معتقدند، پیش از این که معلم‌ها چیزی به بچه‌ها بیاموزند، چند هفته‌ای باید از بچه‌ها یاد بگیرند.آنها بر این باورند که اگر این کار را بتوان انجام داد، آن وقت بیش از آنچه می‌توان به کودکان آموخت، خود بچه‌ها در پی یاد گرفتن بر خواهند آمد. به باور آنها تا معلمان تغییر نکنند، کودکان یاد نمی‌گیرند. ژاپنی‌ها معتقدند که راه حل بسیاری از مسائل کودکان در خود کودکان نهفته است؛ البته به شرط این که یاد بگیریم از کودکان بیاموزیم. فهم این نکته می‌تواند از مادر، معلم، مربی و اساسا هر کسی که با کودک سر و کار دارد، یک محقق بسازد. 

بچه‌های ژاپنی، دانش آموزانی منضبط و مقرراتی هستند. هیچگاه یک جوان دبیرستانی در حال رانندگی دیده نمی شود. آنها به طور معمول مسافت خانه تا مدرسه را با دوچرخه یا پیاده می روند. گاهی وقتها از اتوبوس و قطار هم استفاده می کنند و چندین بار مسیر خود را تغییر می دهند. اصلا جای تعجب نیست که یک دانش آموز ژاپنی برای رسیدن به مدرسه خود 2 تا 3 ساعت در راه باشد. آنها در تمام طول راه از قوانین مدرسه ای که در آن درس می خوانند پیروی می کنند. به عنوان مثال خوردن آدامس و پفک، خواندن کتاب هنگام راه رفتن و هر چیز دیگری که شهرت و اعتبار مدرسه شان را زیر سوال ببرد، ممنوع است.

بیشتر جوانان ژاپنی که با قطار و اتوبوس به دبیرستان های خود می روند موظفند چنانچه مسافری سوار شود از جایشان بلند شوند و صندلی خود را به او بدهند. در این کشور معلم و استاد در کلاس ریاست می کنند و هر چه بگویند باید اجرا شود.

روپوش مدارس

مدارس ژاپنی در پوشیدن روپوش از اختیار برخوردار هستند. دانش آموزان برخی مدارس دولتی روپوش به تن می‌کنند، در حالی که دانش آموزان برخی دیگر از مدارس روپوش به تن نمی‌کنند؛ ولی تقریبا پوشیدن روپوش در همه مدارس خصوصی و دولتی این کشور ضروری است. در همین حال بیشتر مدارس این کشور با توجه به تغییرات آب و هوایی در هر فصل از یونیفورم‌های فصلی استفاده می‌کنند. تعدادی از مدارس برای فصول تابستان و زمستان از روپوش‌های متفاوتی استفاده می‌کنند. روپوش‌های مدارس ابتدایی و راهنمایی به کلی از یکدیگر متفاوتند. مدارس ابتدایی برای انتخاب روپوش از حق انتخاب زیادی برخوردارند؛ زیرا مدل‌های گوناگونی برای دانش آموزان طراحی شده است تا هر مدرسه بتواند از روپوشی مخصوص به خود استفاده کند و این در حالی است که مدارس راهنمایی از یکدستی بیشتری برخوردارند.

تغذیه در مدارس

تغذیه در مدارس این کشور براساس قانون تغذیه مدارس انجام می‌شود و دانش آموزان به درست غذا خوردن، عادت می‌کنند و آداب لازم را هنگام غذا خوردن می‌آموزند. در بیشتر مدارس ابتدایی، ساعتی را برای غذا خوردن دانش آموزان اختصاص داده‌اند. در مدارس ژاپن، هر گروه طبق برنامه‌ی از پیش تعیین شده به آشپزخانه می‌رود و مسوولیت توزیع غذا میان همه دانش آموزان را به عهده می‌گیرد. پس از تقسیم غذا میان دیگر گروه‌ها، آن گروه نیز غذای خودشان را در کلاس درس و پشت همان میزها می‌خورند. هدف از این کار تقویت عادات اجتماعی و درونی کردن آنها در دانش آموزان است.

هنگام غذا خوردن، دانش آموزان از طریق تلویزیون‌هایی که در هر کلاسی وجود دارد به استودیوی خبر مدرسه متصل است، از اخبار مدرسه مطلع می‌شوند یا فیلم‌های پخش شده را نگاه می‌کنند. زنگ نظافتی هم هست که همه دانش آموزان، محیط کلاس و مدرسه را تمیز می‌کنند و همگی باهم مسواک می‌زنند. دانش آموزان ژاپنی پس از پایان کلاس‌های درس، مدرسه را کاملا تمیز می‌کنند. اشوچی یا همان تمیز کردن مدرسه، شامل جارو کردن کلاس‌ها و راهروها، تمیز کردن سطل‌های زباله، تمیز کردن تخته‌ها و دیگر قسمت‌های مدرسه است. در مدارس ژاپن، پست نظافتچی وجود ندارد.

فناوری در مدارس ژاپن

ژاپن دومین کشور در استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات در زندگی، ازجمله زندگی آموزشی است. درعین حال، فرهنگ مکتوب هنوز جایگاه خاص خود را دارد؛ اگرچه در سال‌های اخیر مردم پول بیشتری برای دستیابی به نرم افزارها و مدل‌های جدید تلفن همراه پرداخت می‌کنند و بازار کتاب تا حدودی راکد است، ولی فرهنگ مکتوب همچنان موقعیت بالادست خود را حفظ کرده است. تقریبا همه مدارس ژاپن دارای مرکز و سایت رایانه‌ای هستند و به ازای هر 15 دانش آموز، یک رایانه وجود دارد. هر معلمی رایانه شخصی (PC) دارد و همه کلاس‌ها رایانه دارند. تمام موسسات آموزشی به اینترنت متصلند و در فرآیند «یادگیری، یاددهی» در درس‌های مختلف همچون ریاضی، علوم و علوم اجتماعی از کامپیوتر و اینترنت استفاده می شود.

درس خنده در مدارس ژاپن

مسئولان آموزش و پرورش ژاپن به تازگی واحد درسی جدیدی را با عنوان واحد خنده، برای دانش آموزان اجباری کرده‌اند . در کلاس درس، آموزگاران به دانش آموزان نحوه خندیدن و لبخند زدن را می‌آموزند.

آموزگاران می‌گوید امروزه جوانان صحبت کردن در مقابل یکدیگر را فراموش کرده‌اند و به همین علت ما باید به آنان استفاده از صورت را برای برقراری ارتباط دوباره به آنها بیاموزیم.بازی  نیز یكی از ویژگی‌های فرهنگی آموزش در ژاپن است. این فكر وجود دارد كه در سال‌های اولیه كودكی آنها فقط باید بازی كنند. بازی با فعالیت‌های غیر ساختاری، تازه، خلاقیت ها و نیروهای انرژی ساز ارتباط دارد و موجب شادمانی، سلامتی و فعال بودن است و این سه در یادگیری بسیار مؤثرند و ارتباط نزدیكی دارند.

یک روان شناس می‌گوید جوانان ژاپنی امروزه بیشتر ازطریق پیامک و نمادها به هم لبخند می‌زنند و بدنشان بی‌حرکت می‌ماند، که در آینده مشکلاتی برای بیان احساساتشان پیدا می‌کنند.

آمادگی برای ورود به دانشگاه

ژاپنی‌ها برای تحصیلات دانشگاهی ارزش بسیاری قائلند. در این کشور دو دانشگاه مشهور وجود دارد که دانش آموزان برای ورود به آنها نهایت تلاش خود را می‌کنند. دانشگاه‌های توکیو و کیوتو از بهترین دانشگاه‌های آسیا و جهان هستند. فارغ التحصیلان این دانشگاه‌ها از نظر کارفرمایان بخش خصوصی یا دولتی بهترین افراد برای استخدام در نظر گرفته می‌شوند. ورود به این دانشگاه‌ها مستلزم مطالعه شدید در دوران دبیرستان و شرکت در آزمون ورودی بسیار دشواری است. امتحان نهایی دانشگاه‌ها بسیار سخت و به همین علت بسیاری از دانش آموزان ژاپنی در مراکز آموزشی فوق برنامه که به دانش آموزان برای ورود به دانشگاه کمک می‌کند، شرکت می کنند.

برخی از دانش آموزان ژاپنی که وضع والدین آنها خوب است آنها را برای تحصیل به خارج از کشور می‌فرستند؛ ولی پسران باهوش معمولا به دانشگاه‌ها و مدارس ژاپنی می‌روند و از این طریق اعتبار بیشتری به دست می آورند. فارغ التحصیلان دبیرستانی که نمی‌توانند برای اولین بار در آزمون ورودی قبول شوند، دوره‌های فشرده ای برای شرکت دوباره در آزمون دانشگاه ها را می گذرانند. برای دانش آموزان ژاپنی انتخاب دبیرستان کار بسیار مهم و دشواری است. هر مدرسه امتحان ورودی خاص خود را دارد و چنانچه آنها در این امتحان قبول نشوند، آینده کاری و شغلی شان به خطر می افتد.

در ژاپن ورود به دبیرستان و در نهایت دانشگاه بهتر، یعنی تضمین آینده و یافتن شغل بهتر. به همین دلیل است که دانش آموزان ژاپنی پس از تعطیلی روزانه مدارس به آموزشکده‌هایی خصوصی به نام «جوکو» می روند. در این آموزشکده ها، درس‌های تکمیلی در زمینه های ریاضی، علوم و زبان ژاپنی آموزش داده می‌شود و تلاش برای موفقیت در کنکور دانشگاه با چنین اقداماتی شروع می‌شود. هم اکنون از هر 100 نفر داوطلب، حدود 74 نفر موفق می‌شوند به دانشگاه‌ها و مراکز عالی آموزشی راه یابند. رقابت در کنکور دانشگاه، صرفا برای ورود به دانشگاه نیست. بلکه برای ورود به دانشگاه معتبرتر و با مرتبه بالاتر و رشته دلخواه است، دانشگاه‌ها در گزینش دانشجو به صورت مستقیم نقش دارند.

 



نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 20 بهمن 1389 توسط علی یزدان پرست
تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک
قالب وبلاگ